Łączy nas zawód.
Wzmacnia współpraca.

Monitorowanie i egzekwowanie przestrzegania ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Aktywne działania na rzecz poprawy warunków pracy w podmiotach publicznych. Przeciwdziałanie zjawisku obniżania wynagrodzeń przez zmianę formy zatrudniania.

Monitorowanie warunków pracy w szpitalach, przychodniach, DPS. Działania na rzecz realnej poprawy wycen świadczeń fizjoterapeutycznych.

Uwzględnianie doświadczenia, specjalizacji i dodatkowych kwalifikacji fizjoterapeutów w siatkach płac. Transparentne zasady wynagradzania — koniec uznaniowości (np. po uzyskaniu magistra, specjalizacji).

Systemowe wsparcie rozwoju fizjoterapeutów — szkolenia, dostęp do konsultacji, specjalizacje. Każdy fizjoterapeuta powinien mieć realną szansę na bezpłatne poszerzanie kompetencji.

Specjalizacja, szkolenia i kursy muszą być ogólnodostępne, a nie elitarne.

Wycena świadczeń musi wreszcie odpowiadać rzeczywistemu nakładowi pracy, kompetencjom i odpowiedzialności fizjoterapeuty. Powinna uwzględniać czas pracy z pacjentem, stopień złożoności terapii oraz realne koszty prowadzenia działalności.

Fizjoterapia realnie zmniejsza niepełnosprawność, skraca leczenie i ogranicza koszty społeczne — dlatego nie może być wyceniana symbolicznie. Adekwatne finansowanie to warunek jakości, dostępności i bezpieczeństwa pacjentów.

Fizjoterapeuci powinni mieć realną możliwość zawierania indywidualnych umów z NFZ, bez konieczności działania wyłącznie przez podmioty lecznicze czy pośredników. To kwestia równego traktowania w systemie ochrony zdrowia.

Samodzielna praktyka z kontraktem NFZ to większa dostępność świadczeń dla pacjentów, większa konkurencyjność jakościowa oraz realne wzmocnienie pozycji zawodu. Fizjoterapeuta jako samodzielny zawód medyczny powinien mieć prawo działać na jasnych, przejrzystych zasadach — bez sztucznych barier administracyjnych.

Fizjoterapeuci muszą mieć realny wpływ na decyzje, które dotyczą ich pracy i finansowania świadczeń. Stały udział w konsultacjach dotyczących wycen NFZ oraz zmian systemowych — tak, aby wycena godziny fizjoterapii odzwierciedlała rzeczywiste koszty pracy, poziom kwalifikacji i doświadczenie.

Aktywny udział przedstawicieli zawodu w rozmowach z decydentami oraz w pracach komisji przy MZ i NFZ. Głos praktyków musi być słyszalny przy tworzeniu standardów i zasad finansowania rehabilitacji.

Wzmocnienie pozycji fizjoterapeutów w strukturach szpitalnych — z jasno określonym miejscem w organizacji i realnym udziałem w procesie terapeutycznym pacjenta, a nie jako 'dodatek do oddziału'.

Nasza silna pozycja to także większa dostępność świadczeń — więcej fizjoterapeutów w przychodniach i oddziałach, krótsze kolejki i realny dostęp pacjentów do rehabilitacji.

To w regionach fizjoterapeuci na co dzień mierzą się z realiami pracy — różnicami w kontraktach, dostępności świadczeń, problemami kadrowymi czy organizacyjnymi. Dlatego głos województw musi mieć realny wpływ na kierunek działań całego samorządu.

Potrzebne są jasne mechanizmy konsultacji, transparentność decyzji i wzmocnienie roli przedstawicieli regionów w procesach strategicznych. Region nie może być tylko wykonawcą decyzji — powinien być ich współtwórcą.

Silny samorząd to taki, który słucha swoich członków w całej Polsce, reaguje na lokalne potrzeby i buduje wspólne stanowiska w oparciu o doświadczenie praktyków, a nie wyłącznie centralne założenia.

Fizjoterapeuta to samodzielny zawód medyczny, z określonymi kwalifikacjami i odpowiedzialnością. Ochrona kompetencji oznacza reagowanie na próby ich zawężania, dbanie o właściwe zapisy w aktach prawnych oraz pilnowanie, aby nasze uprawnienia były respektowane w praktyce — w szpitalach, przychodniach i w relacjach z innymi zawodami medycznymi.

Silny zawód to taki, który jasno broni swojego zakresu działania i nie pozwala go marginalizować.

Wzmocnienie pozycji fizjoterapii w strukturach szpitalnych — fizjoterapeuci powinni mieć jasno określone miejsce w strukturach organizacyjnych, nie jako 'dodatek do oddziału', lecz z realnym udziałem w decyzjach dotyczących pacjentów.

Działania na rzecz zwiększenia dostępności świadczeń dla pacjentów — więcej fizjoterapeutów w przychodniach i oddziałach.

Fizjoterapia to zawód z bogatą tradycją, silną tożsamością i ogromnym potencjałem na przyszłość. Ochrona tych wartości to fundament, na którym budujemy silny samorząd.

Fizjoterapeuta, jako samodzielny zawód medyczny, ma kompetencje do przeprowadzenia badania funkcjonalnego, kwalifikacji do terapii oraz — w uzasadnionych przypadkach — skierowania pacjenta dalej, np. do lekarza specjalisty czy na diagnostykę obrazową (RTG). To skraca ścieżkę pacjenta i odciąża system.

Fizjoterapeuta powinien mieć możliwość wystawiania określonych dokumentów, takich jak zaświadczenia o stanie funkcjonalnym, wstępne opinie dotyczące rehabilitacji czy — w określonym zakresie — dokumentacja uzasadniająca czasową niezdolność do pracy na czas intensywnej terapii.

Aby to było realne, potrzebne jest systemowe wsparcie fizjoterapeutów — tj. szkolenia, dostęp do konsultacji specjalistycznych i rozwój specjalizacji. Pierwszy kontakt to nie hasło — to odpowiedzialność, do której trzeba być dobrze przygotowanym i którą system musi uznać.